Skylight Missile Attack: મુંબઈમાં ઉતરાણના ત્રણ દિવસ પછી પણ, સ્કાયલાઇટ મિસાઇલ હુમલા (Missile Attack)માં બચી ગયેલા આઠ લોકો હજુ પણ ઘરે પાછા ફરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા છે. એક વ્યક્તિ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો છે, બાકીના હજુ પણ રાહ જોઈ રહ્યા છે. ઘરે પાછા ફરવાની યાત્રા હજુ પણ અધૂરી છે. તેમની હાલત જોઈએ તો, તેમાંથી કેટલાક હજુ પણ એ જ કપડાં પહેરેલા જોવા મળ્યા હતા, જે તેમણે દરિયામાં કૂદી પડ્યા હતા. તેમના શરીર પર ઘા સ્પષ્ટ દેખાતા હતા અને તેમના ચહેરા થાકેલા હતા.

એક વ્યક્તિના પગમાં પાટો હતો, જ્યારે બીજાના હાથ અને પેટ પર ઊંડા ઘા હતા જે હજુ પણ સ્પર્શ કરવાથી દુખે છે. તેમની પાસે ટૂથબ્રશ, સાબુ અને લોશન નહોતું. કલાકોની શોધખોળ પછી, રાત્રે 9:30 વાગ્યે આઠ લોકોને નવી મુંબઈના બેલાપુરમાં એક પેઇંગ ગેસ્ટ હાઉસમાં ધકેલી દેવામાં આવ્યા.

Missile Attac અને મોતનો સામનો!

તે 24 કલાકથી ઓછા સમય પહેલા જ ભારત પાછો ફર્યો હતો, અને અહીં પહોંચવામાં તેને 16 દિવસ લાગ્યા હતા. 1 માર્ચે હોર્મુઝ સ્ટ્રેટમાં તેના જહાજ પર મિસાઇલ હુમલા (Missile Attack) પછી લાગેલી આગમાં તેનો પાસપોર્ટ, વિઝા અને ઓળખપત્ર બળીને ખાખ થઈ ગયા હતા . આના કારણે તે ઓમાનના ખાસાબ એરપોર્ટ પર એક ગેસ્ટ રૂમમાં ફસાઈ ગયો જ્યાં સુધી તેના માટે ઇમરજન્સી પાસની વ્યવસ્થા કરવામાં ન આવી.

આ બધા યુવાનો રાજસ્થાન, હરિયાણા, પશ્ચિમ બંગાળ, આંધ્રપ્રદેશ અને પુડુચેરીના હતા. તેમાંના ઘણા 20 વર્ષની ઉંમરના હતા અને દરિયામાં તેમની પહેલી જમાવટ પર હતા, 18 માર્ચે બપોરે 12:30 વાગ્યાની આસપાસ મુંબઈ પહોંચ્યા. તેઓ લગભગ ખાલી હાથે પાછા ફર્યા. કોઈ બેગ નહોતી, કોઈ દસ્તાવેજો નહોતા, કોઈ સૂટકેસ નહોતા.

કેટલાક પાસે ઓમાની એજન્સી દ્વારા પૂરા પાડવામાં આવેલા કપડાંની એક જોડી ધરાવતી કાપડની થેલીઓ હતી. તેમના પગાર જમા થઈ ગયા હતા, પરંતુ તેઓ પૈસા ઉપાડી શક્યા ન હતા કારણ કે તેમની પાસે ફોન કે એટીએમ કાર્ડ નહોતા. આઠમાંથી ફક્ત ત્રણ પાસે કાર્યરત ફોન હતા, જેનો ઉપયોગ તેઓ ઘરે ટૂંકા ફોન કરવા માટે કરતા હતા.

એરપોર્ટથી, તેમને ઔપચારિકતાઓ પૂર્ણ કરવા માટે વાશીમાં એક શિપિંગ ઓફિસમાં લઈ જવામાં આવ્યા. આમાં દસ્તાવેજો પર સહી કરવાનો સમાવેશ થતો હતો, જે તેમણે સમજણના અભાવે નકારી કાઢ્યો હતો. સાંજ સુધીમાં, તેમને બેલાપુરમાં છોડી દેવામાં આવ્યા, પરંતુ તેમના રહેવાની વ્યવસ્થા વિશે કોઈ સ્પષ્ટ માહિતી ન હતી. ભોજન માટે પણ કોઈ નિશ્ચિત વ્યવસ્થા નહોતી. LPG કટોકટીને કારણે રેસ્ટોરન્ટ્સ પ્રભાવિત થયા હતા, અને તેમને બ્રેડ જેવી મૂળભૂત વસ્તુઓ મેળવવામાં પણ મુશ્કેલી પડી રહી હતી.

20 માર્ચના રોજ, તેઓ કંજરમાર્ગ સ્થિત ડિરેક્ટોરેટ જનરલ ઓફ શિપિંગ ઓફિસે લોકલ ટ્રેન દ્વારા મુસાફરી કરી, જ્યાં તેઓએ તેમના નિવેદનો રેકોર્ડ કરવામાં ત્રણ કલાક ગાળ્યા. ત્યારબાદ, શિપિંગ એજન્સીએ તેમને ઘરે પાછા ફરવાની પોતાની ટિકિટ બુક કરવાનું કહ્યું અને પૈસા પરત કરવાનું વચન આપ્યું. આ આઠ યુવાનો હજારો માઇલ દૂર એક યુદ્ધમાં મૃત્યુથી બચી ગયા જેમાં તેમનો કોઈ સંડોવણી નહોતી. હવે, તેઓ ધીમે ધીમે દેશભરમાં પાછા ફરી રહ્યા છે.

અબ્દુર રહેમાન મંડલ નાવિક મિર્ઝાપુર ગામ, નાદિયા જિલ્લો, પશ્ચિમ બંગાળ

અબ્દુર માટે, જીવિત રહેવું અને ઈદ માટે ઘરે પાછા ફરવું એ બીજા જન્મ જેવું છે. તે તેના પરિવારમાં વિદેશ પ્રવાસ કરનાર પ્રથમ વ્યક્તિ છે. બી.એ.નું બીજું વર્ષ પૂર્ણ કર્યા પછી, તેણે સંરક્ષણ સેવાઓ માટે તૈયારી કરી પરંતુ નિષ્ફળ ગયો. ત્યારબાદ તે મુંબઈ આવ્યો અને છ મહિનાનો કોર્ષ પૂર્ણ કર્યો, 2024 માં સેઇલિંગ ફોર્સમાં જોડાયો. 1લી માર્ચે, મધ્યરાત્રિથી સવારે 6 વાગ્યા સુધીની તેની ફરજ પછી, તે ગાઢ નિંદ્રામાં હતો ત્યારે જહાજને એક જોરદાર આંચકો લાગ્યો.

તેણે કહ્યું, “કબાટ, પલંગ, બધું જ જોરદાર રીતે હલી ગયું, અને હું પથારીમાંથી નીચે પડી ગયો. પાંચ સેકન્ડમાં, બીજો આંચકો લાગ્યો, અંધકાર છવાઈ ગયો, ધુમાડો છવાઈ ગયો અને દરવાજા બંધ થઈ ગયા.” મિસાઈલ સીધા રહેણાંક વિસ્તારની નીચે પડી. અબ્દુરનો રૂમમેટ દલિપ ગુમ છે. દલિપ બાજુના રૂમમાં હતો અને સંપૂર્ણપણે જ્વાળાઓમાં લપેટાઈ ગયો હતો.

તેણે કહ્યું, “મેં તેનું નામ બોલાવ્યું, પરંતુ કોઈ જવાબ મળ્યો નહીં.” સળગતા જહાજ પર 45 મિનિટ વિતાવ્યા પછી, તે સમુદ્રમાં કૂદી ગયો અને ઓમાની લશ્કરી બોટ દ્વારા તેને બચાવી લેવામાં આવ્યો. તેના પરિવારે તેને કાયમ માટે સફર કરવા પર પ્રતિબંધ મૂક્યો છે. આઠમાંથી તે એકમાત્ર એવો છે જે અસંમત છે. તેણે કહ્યું, “એક ખરાબ અનુભવ મારા આખા જીવનને વ્યાખ્યાયિત કરી શકતો નથી.”

ભૂમેશ નાઈક, ચિથરોલી ગામ, મહેન્દ્રગઢ જિલ્લો, હરિયાણા

ભૂમેશ સવારની શિફ્ટ દરમિયાન પુલ પર હતો, નેવિગેશન એરિયામાં જ્યાં ફોન પર પ્રતિબંધ છે, VHF રેડિયો પર નજર રાખી રહ્યો હતો. તેને દુબઈમાં હુમલા (Missile Attack)ના અહેવાલો મળી રહ્યા હતા, જ્યાં સ્કાયલાઇટ પહેલા ડોક કરવામાં આવી હતી. તેણે કહ્યું, “મને લાગ્યું કે આપણે કેટલા નસીબદાર છીએ કે આપણે દુબઈ છોડીને હોર્મુઝ સ્ટ્રેટ પર આવ્યા છીએ.”

આ વિચાર કર્યા પછી, પહેલું મિસાઇલ એન્જિન રૂમ પર અથડાયું. તેણે કહ્યું, “હું પડી ગયો, મારા માથા અને પીઠ પર વાગ્યું. હું શાંત થાઉં તે પહેલાં, પાંચ સેકન્ડમાં બીજો હુમલો (Missile Attack) થયો, અને હું બીજી દિશામાં પડી ગયો.” ક્રૂ સભ્યોએ એસ્કેપ હેચમાંથી દોરડું ફેંકીને તેને નીચે મદદ કરી.

“અમે દલિપ અને કેપ્ટનને બોલાવ્યા, પરંતુ રહેઠાણ અને એન્જિન રૂમ સંપૂર્ણપણે આગમાં લપેટાઈ ગયા હતા. અમારે બચવા માટે પાણીમાં કૂદી પડવું પડ્યું,” તેણે કહ્યું. ખેડૂતનો પુત્ર, તે ક્યારેય તેના પરિવારને છોડીને જશે નહીં. “મેં ગુમાવેલી સૌથી કિંમતી વસ્તુ મારા દસ્તાવેજો છે. મને ખબર નથી કે જીવનને નવેસરથી શરૂ કરવામાં કેટલો સમય લાગશે,” તેણે કહ્યું.

સુનિલ પુનિયા, ઓઇલર, બામના કલાન ગામ, રાજસ્થાન

સુનિલ ઘરે જવા માટે ઉત્સુક છે. તેની નાની દીકરી 5 માર્ચે એક વર્ષની થઈ ગઈ, જ્યારે તે ઓમાનમાં ફસાયેલો હતો. તેની મોટી દીકરી 24 માર્ચે ચાર વર્ષની થશે. તેણે એક જન્મદિવસ ચૂકી ગયો છે અને બીજા જન્મદિવસ માટે ઉત્સુક છે. “હું તેમને ગળે લગાવવા, તેમના જન્મદિવસની ઉજવણી કરવા અને મારી માતા અને પત્ની દ્વારા બનાવેલી ગરમ રોટલી અને ઘીમાં પલાળેલી શાકભાજી ખાવા માટે ઉત્સુક છું,” તેણે કહ્યું. તેની ટ્રેન ટિકિટ હજુ સુધી કન્ફર્મ થઈ નથી.

આ તેની પહેલી વેચાણની નોકરી હતી, જેના માટે તેણે એજન્ટને લાખો રૂપિયા ચૂકવ્યા હતા, જે પૈસા તેને ક્યારેય મળશે નહીં. તે પહેલાં, તે ગુજરાત અને મહારાષ્ટ્રમાં કપડાના કારખાનાઓમાં કામ કરતો હતો. “આ નોકરી ગરીબીમાંથી છટકી જવા અને સારું જીવન શોધવાની અમારી આશા હતી. પરંતુ ગમે તે હોય, હું જીવિત છું, અને તે અમૂલ્ય છે,” તેણે કહ્યું. હુમલા (Missile Attack) સમયે તે ફરજ પર હતો. બીજા બધાની જેમ, તેણે બધું ગુમાવ્યું: તેનું લેપટોપ, આઇફોન અને 2 લાખ રૂપિયાથી વધુ મૂલ્યના દસ્તાવેજો. તે ફરી ક્યારેય વેચી શકશે નહીં.

Missile Attack: પાગલવન હરિદાસ, થર્ડ એન્જિનિયર, પુડુચેરી

હરિદાસે પહેલા ચાર જહાજોમાં મુસાફરી કરી હતી, પરંતુ તે 1લી માર્ચ માટે સંપૂર્ણપણે તૈયાર નહોતો. “મેં ક્યારેય કલ્પના નહોતી કરી કે મને આ જીવનમાં આવા અનુભવનો સામનો કરવો પડશે,” તેમણે કહ્યું. હુમલા (Missile Attack) પછી તેમને પીઠ, પગ અને હાથમાં ગંભીર ઈજાઓ થઈ હતી, અને તેઓ ત્રણ દિવસ સુધી હોસ્પિટલમાં દાખલ રહ્યા હતા. સળગતા જહાજ પરની તે ક્ષણોએ તેમનું મન ઘરે પાછા ફરવા માટે મજબૂર કરી દીધું. “હું હમણાં કંઈપણ વિશે વિચારવા માંગતો નથી. જીવન ખૂબ નાજુક છે.

અમે મૃત્યુને ખૂબ નજીકથી જોયું. મને લાગ્યું કે હું તે સવારે મરી જઈશ. મારા પિતા દરિયામાં માછીમારીની જાળ લઈને ઉભા હતા, મારી માતા અમારા માટે ઢોસા બનાવી રહી હતી. મને લાગ્યું કે હું મરી ગયો છું,” તેમણે કહ્યું. વહાણમાં મુસાફરી કરતા પહેલા, તેઓ એક ઓટોમોબાઈલ વર્કશોપમાં મિકેનિક તરીકે કામ કરતા હતા.

હવે તેઓ કહે છે કે તેઓ ફરીથી તે નોકરી શરૂ કરી શકે છે અથવા તેમના પિતાની જેમ માછીમાર બની શકે છે. કોઈપણ રીતે, તેમણે શિપિંગ છોડી દીધું છે. “હું વર્કશોપમાં કામ કરી શકું છું, પરંતુ હું ક્યારેય શિપિંગમાં પાછો ફરીશ નહીં,” તેમણે કહ્યું. તેઓ સૌથી વધુ ઇચ્છે છે કે તેઓ તેમના પ્રિયજનો સાથે સરળ જીવન જીવે.

પ્રમોદ કુમાર યાદવ મુખ્ય ઇજનેર, અલવર, રાજસ્થાન

પ્રમોદના ડાબા પગમાં હજુ પણ પાટો છે. તે જૂતા કે ચંપલ પહેરી શકતો નથી. તે આઠમાંથી સૌથી વૃદ્ધ અને સૌથી વૃદ્ધ છે, પરંતુ 1 માર્ચે, રેન્કનો કોઈ અર્થ નહોતો. તેણે કહ્યું, “બંદર અધિકારીઓએ અમને સફાઈ માટે બ્રાવો એન્કરેજ જવાનું કહ્યું, જે હોર્મુઝ સ્ટ્રેટમાં આવેલું છે . જો આપણે આલ્ફા એન્કરેજમાં રોકાયા હોત, જ્યાં અન્ય માછીમારી જહાજો અને ક્રુઝ જહાજો લંગરાયેલા હતા, તો કદાચ આપણા પર હુમલો (Missile Attack) ન થયો હોત.” તે ઘણીવાર કેપ્ટન અને દલિપ વિશે વિચારે છે.

“કેપ્ટન અને દલિપ ખૂબ સારા લોકો હતા,” તેણે કહ્યું. “કાશ આપણે એકબીજાને વધુ સારી રીતે ઓળખી શક્યા હોત.” હુમલા (Missile Attack)ની આગલી રાત્રે, ક્રૂએ ચિકન, ભાત, દાળ અને કઢી સાથે ભોજન કર્યું. તે તેમનું છેલ્લું ભોજન હતું. “હું ફક્ત મારા પરિવાર પાસે ઘરે જવા માંગુ છું,” તેણે કહ્યું. તેની ટ્રેન ટિકિટ બુક થઈ ગઈ છે. આઠમાંથી, તે જવાની સૌથી નજીક છે.

શ્રીનુ ડોંકાની, ઓઇલર, વિશાખાપટ્ટનમ, આંધ્રપ્રદેશ

શ્રીનુ બોલતી વખતે પોતાના હાથ અને પેટ બતાવે છે. તેમના પર ઊંડા ઘા છે, અને તેમની ત્વચા હજુ પણ સોજો અને સ્પર્શથી પીડાદાયક છે. તેમણે કહ્યું, “મારી ઇજાઓ હજુ પણ દેખાય છે. તેમને જે કંઈ પણ સ્પર્શે છે કે અડે છે તે દુઃખદાયક છે. હું આગ અને પડતી વસ્તુઓથી બચવાનો પ્રયાસ કરતી વખતે ઘણી વખત પડી ગયો અને ઠોકર ખાધી.” હુમલા (Missile Attack) સમયે તેઓ તેમના રૂમમાં આરામ કરી રહ્યા હતા; તેમની ફરજ હમણાં જ પૂરી થઈ હતી. હુમલા (Missile Attack) પછી ત્રણ દિવસ સુધી તેમને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યા હતા. શારીરિક પીડા હવે બીજા, વધુ મુશ્કેલ-સારવારવાળા દુખાવાથી બદલાઈ ગઈ છે.

તેમણે કહ્યું, “મારું શરીર દુખે છે, અને હું હજુ પણ ઊંઘી શકતો નથી કારણ કે ભયાનક દ્રષ્ટિકોણો મને સતાવે છે.” આ તેમનો બીજો વખત વહાણમાં મુસાફરી કરવાનો સમય હતો. વિશાખાપટ્ટનમમાં દૈનિક વેતન મજૂરોનો એકમાત્ર પુત્ર, શ્રીનુ મોટા સપનાઓ સાથે સ્કાયલાઇટ જહાજ પર ચઢ્યો, આશા રાખતો હતો કે તેઓ તેમના માતાપિતાને ગરીબીમાંથી બહાર કાઢશે. તેમના સપના આગમાં ચકનાચૂર થઈ ગયા. તે હવે કોઈપણ પ્રકારના જહાજમાં પાછા ફરવા માંગતો નથી.

કૌશલ સોરૌત, હોડલ, હરિયાણા

જ્યારે કૌશલ સમુદ્રમાં કૂદી પડ્યો, ત્યારે તેને લાગ્યું કે તે મરી જશે. “મને તરવાનું આવડતું નથી, જેમ કે બીજા ઘણા ક્રૂ મેમ્બર,” તેણે કહ્યું. “લાઇફ જેકેટ પહેર્યું હોવા છતાં, મને લાગ્યું કે હું ડૂબી જઈશ.” તેના ચપ્પલ, ફોન, બધું તેની સાથે સમુદ્રમાં ગયું. તેને ઓમાની સેનાએ સ્પીડબોટમાં બચાવ્યો. આ તેની બીજી દરિયાઈ સફર હતી. કૂદતા પહેલા, તેણે અબ્દુરનો દરવાજો ખટખટાવ્યો જેથી તેને જગાડી શકાય. “લોકો અને જહાજો પર સીધા છોડવામાં આવેલા મિસાઇલો જોવા જેટલું ખતરનાક કંઈ નથી,”

તેણે કહ્યું. “તે એક રુવાંટી ઉડાડી દે એવો અનુભવ હતો. મને હજુ પણ તે સવાર વિશે ખરાબ સપના આવે છે.” હોડાલમાં ખેડૂત માતાપિતાનો એકમાત્ર પુત્ર કૌશલ કહે છે કે વિદેશમાં કામ કરવાથી તેના પરિવારમાં ગર્વ આવ્યો હતો. “તેઓ જાણતા નથી કે તે કેટલી મહેનત કરે છે અને ખરાબ હવામાન કેટલું પીડાદાયક હોઈ શકે છે.” હવે, તે ગર્વ જીવિત હોવાની રાહતમાં ફેરવાઈ ગયો છે. જ્યારે તે ઘરે પાછો ફરશે ત્યારે તે કોઈપણ વિચિત્ર કામ કરશે. તે ફરી ક્યારેય દરિયાઈ સફર કરશે નહીં.

બિક્રમ ઘોષ, મુખ્ય રસોઈયા, ટીકરખાનજી ગામ, કટવા, પૂર્વા બર્ધમાન જિલ્લો, પશ્ચિમ બંગાળ

બિક્રમને કારણે જ છેલ્લા બે દિવસથી મુંબઈમાં બાકીના સાત લોકો બચી ગયા છે. ગ્રુપમાં તે એકમાત્ર એવો વ્યક્તિ છે જેની પાસે ફોન અને મોબાઇલ બેંકિંગ કાર્યરત છે. તેણે મહેમાન ભાડાથી લઈને ટૂથબ્રશ, સાબુ, ખોરાક અને અન્ય નાની દૈનિક જરૂરિયાતો સુધી બધું જ શાંતિથી ચૂકવી દીધું છે. શિપિંગ એજન્ટે તેને વળતર આપવાનું વચન આપ્યું છે. આ તેની ચોથી સફર હતી. તે 18 ઓક્ટોબર, 2025 ના રોજ યુએઈના ખોર્ફક્કન બંદરથી સ્કાયલાઇટ જહાજમાં ચઢ્યો હતો અને છ મહિના ત્યાં રહ્યો હતો.

ઇરાકમાં કાર્ગો ઉતાર્યા પછી, જહાજ કાર્ગો સફાઈ માટે ઓમાનના બ્રાવો બંદર તરફ જતા પહેલા 20 દિવસથી વધુ સમય માટે દુબઈના બંદર પર ડોક કર્યું. આ કામ માટે બાર ઈરાની ક્રૂ સભ્યોને લાવવામાં આવ્યા હતા. “જહાજ 22 ફેબ્રુઆરીથી 1 માર્ચ સુધી ત્યાં લંગર કરવામાં આવ્યું હતું,” તેમણે કહ્યું. હોર્મુઝ સ્ટ્રેટમાં એ જ લંગર પર મિસાઈલ હુમલો (Missile Attack) થયો હતો. હુમલા (Missile Attack) પછી, તેણે તેના પિતાને ખરેખર શું થયું તે કહ્યું નહીં, તેણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું કે જહાજ આગળ વધી રહ્યું નથી અને તે આરામ કરી રહ્યો છે.

આ પણ વાંચો:કિવમાં રશિયાના ડ્રોન-મિસાઇલ હુમલામાં 10નાં મોત, શેવચેન્કિવસ્કીમાં સૌથી વધુ નુકસાન

આ પણ વાંચો:ભારત પછી, તાલિબાને પાકિસ્તાની સેનાના જુઠ્ઠાણાનો પર્દાફાશ કર્યો, મિસાઇલ હુમલા પર જનરલ મુનીરને અરીસો બતાવ્યો

આ પણ વાંચો:રશિયાએ કિવ પર ડ્રોન અને મિસાઇલો છોડ્યા, કેબિનેટ બિલ્ડિંગમાંથી ધુમાડો નીકળ્યો, હુમલામાં બે લોકોના મોત