દુનિયામાં એવી કોઈ વ્યક્તિ નથી જેણે ક્યારેય કોઈનું ખરાબ ન કર્યું હોય. આવા લોકો વિચારે છે કે તેમને કોઈ જોઈ રહ્યું નથી. પરંતુ જ્યારે લોકોને તેમની આ વાતોની જાણ થાય છે ત્યારે સમાજમાં તેમનું માન-સન્માન ઘટી જાય છે. જેઓ બીજાઓનું ખરાબ કરે છે, તેઓ નફરતનું પાત્ર તો બને જ છે, સાથે જ આવા લોકોને સમાજમાં સારી નજરથી જોવામાં આવતા નથી. આજે અમે તમને એક એવી ઘટના જણાવી રહ્યા છીએ, જેનો સાર એ છે કે આપણે એવું કોઈ કામ ન કરવું જોઈએ, જેનાથી આપણું માન-સન્માન ઓછું થાય.
જ્યારે લૂંટારૂ સંત પાસે પહોંચ્યા
એક જંગલમાં એક લૂંટારા રહેતો હતો. તે લોકોને લૂંટતો હતો. એક દિવસ એક સંત પોતાના સાથીઓ સાથે જંગલમાં પસાર થઈ રહ્યા હતા. જ્યારે લૂંટારાએ તેને જોયો ત્યારે તે તેની પાસે ગયો અને કહ્યું, “મહારાજ, હું મારા જીવનથી પરેશાન છું. મે અનેક લોકોને લૂંટીને નુકસાન પહોંચાડ્યું છે, તેમના ઘરને બરબાદ કર્યા છે. મને કોઈ રસ્તો જણાવો, જેના દ્વારા હું આ દુષ્ટતાથી બચી શકું.”
સંતે લૂંટારાને કહ્યું કે “તું ખરાબ કાર્યો કરવાનું બંધ કર, તેનાથી તારા મનનો બોજ હળવો થશે.”
લૂંટારાએ સંતને કહ્યું, “ઠીક છે સાહેબ, હું હવે કોઈ ખોટું ન કરવા પ્રયત્ન કરીશ.”
થોડા દિવસો પછી, લૂંટારો ફરીથી સંતને મળ્યો અને કહ્યું કે “મેં દુષ્ટતાને છોડવાનો ખૂબ પ્રયાસ કર્યો, પણ છોડી શક્યો નહીં. હું મારી આદતથી લાચાર છું. મને કોઈ બીજો ઉપાય જણાવો.”
સંતે થોડીવાર વિચાર્યું અને પછી કહ્યું કે “સારું, તારું જે મન કરે તે તું કરી શકે છે. પરતું પછી લોકોને તેની જાણ કરવી .”
લૂંટારાને સંતની વાત ગમી, તેણે વિચાર્યું કે આ બહુ સરળ કામ છે, તે ગમે તેટલું ખરાબ કામ કરે, તેણે બીજાની સામે જઈને કહેવું જ પડે છે.
થોડા દિવસો પછી લૂંટારો ફરીથી સંત પાસે આવ્યો અને કહ્યું “હે મહાત્મા. તમે મને જે કાર્ય કહ્યું હતું તે ખૂબ જ સરળ લાગતું હતું, પરંતુ કરવું ખૂબ મુશ્કેલ હતું.
સંતે પૂછ્યું “તે કેવી રીતે?”
લૂંટારાએ કહ્યું કે “લોકોની સામે તમારી પોતાના ખરાબ કાર્યો લોકો સામે જણાવવા અને લોકોની ધિક્કાર ભરેલી નજરો ખૂબ જ પીડાદાયક છે. તેથી જ મેં પ્રતિજ્ઞા લીધી છે કે હવે હું એવું કોઈ કામ નહીં કરું, જે લોકોને જણાવવું મને મુશ્કેલ લાગે.
નિષ્કર્ષ એ છે કે…
આપણે આપણા જીવનમાં એવું કોઈ કામ ન કરવું જોઈએ, જે લોકોને જણાવવામાં આપણને શરમ આવે. આમ કરવાથી સમાજમાં આપણું માન-સન્માન ઓછું થાય છે અને આપણે ધિક્કારનું પાત્ર બની જઈએ છીએ.
